پارو در رگه نور مهتاب زدم

میرفتم بی خبر ز دوران خویش

لیک این قصه که گفتم همه در خواب زدم

--------------------------------------------------------

در مزرعه گنجشک مست

می پرد از شاخه ای به شاخه ای

دو سه جامی زده بیش از حد

مست ومست و حقیت که مرا میخواند

تا به کی در دست فریب

تا به کی اینگونه غریب

بنویس به بال مستی

رز دروغ است اگر

بگویید مظهر عشق

من نمی دانم که عیبش در چیست

یار و دلدار به هم

گل میمون بدهند

گرچه زشت است اما

به پلاسیدگی رز نیست

وای باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما چه کسی؟

نقش تو را خواهد شست

درگذشت خسروشکیبایی

هامون قصه ها

پدر دو قلوها و پیرمرد اتوبوس شب

و...

تسلیت میگویم.

یادش به خیر خاطره ها شبهای یکشنبه شبکه دو

خانه سبز

مهم اینه که دلاتون سبز باشه

خسرو شکیبایی رفتی به سلامت کسی نیست به جانشینیت

یادت باد همیشه باران برای تو

من نگین دوست نگینم

این هم هدیه ی اونه واسه من

بس که گرمی وجودت گرمم کرد

هوای شرجی جنوب هم کم اورد

دست که در دست میرود نگاه به نگاه و دل به دل

شور به شور

خیلی چیزها به خیلی

همه میگن عشق اما عشق چیه یه نیازه و کسی اونو برآورده میکنه

مثلا قصاب  گوشت داره نمیتونی از کفش بخای خب اونی که گوشت میخاد میره قصابی

خیلی بخای اسمش رو بزاری میشه تفاهم نه عشق

عشق رو باید گفت نیست تا ببینیش مثل ..

مث خدا نیست اما وجود داره

من آن موجم که ارامش ندارم

به آسانی سر سازش ندارم

همیشه در گریز در گذارم

نمیمانم به یک جا

رهسپارم

سفر یعنی من و تنهایی من

همیشه ماندن هرگز نرفتن

هزاران ساحل و نادیده دیدن

به پرسش های بی پاسخ رسیدن

نقش مهر میزنم رو سنگ

تا بشکنه دل سنگم

گونه هام خیس بشه

اخه اونوقت بهونه ای دارم تا دستات به صورتم بخوره

دستات رو ببوسم

میگم ساداتی بومم رو میدی قول میدم خواسم رو جمع کنم  ایندفعه خرابش نکنم و

تو میگی چی بکشم؟هوم....سیب سرخ تو سبد حصیری خوبه نه قول میدم نخورمش میخام بکشمش

نقش یادگاری بر نگاهت میزنم

نقش مهربانی بر کلمات میشوم

مروم تا ته کوچه رو برگهای پاییزی

رنگ سرخ رو تو دلم میریزی

غریب

مادربزرگ
 گم کرده ام در هیاهوی شهر
آن نظر بند سبز را
که در کودکی بسته بودی به بازوی من
در اوین حمله ناگهانی تاتار عشق
 خمره دلم
 بر ایوان سنگ و سنگ شکست
دستم به دست دوست ماند
پایم به پای راه رفت
من چشم خورده ام
 من چشم خورده ام
من تکه تکه از دست رفته ام
در روز روز زندگانیم